18 กุมภาพันธ์ 2558 เวลา ประมาณ 15.20 น.
ขบวนชาวบ้านที่ปิดหน้า เดินออกจากวัดเพื่อมากันชาวบ้านที่คัดค้านการขุดเจาะก๊าซ ข้าพเจ้าพลัดหลงเข้าไปตอนที่เดินทางเข้าพื้นที่ กลุ่มวัยรุ่น ชาวบ้าน นั่งใต้ร่มไม้ปรกติหากแต่ว่าที่บนหัว ที่ไหล่มีทั้งหมวกและผ้าคนละผืน รถที่จอด คันหรูๆทั้งนั้นเกือบเต็มลานวัด กลุ่มที่นั่งอยู่ คุณนายชัดๆ มีเครื่องมือไอแพต กล้องเพียบ ข้าพเจ้ามองว่ากลุ่มนี้น่าจะเป็นสายสั่งการหรือเหล่าบรรดาเจ้สั่งการ และส่วนใหญ่เปนผู้หญิง ซึ่งเป็นแกนสำคัญของบริษัท กำลังนั่งกำกับรอเวลาเคลื่อนพล ข้าพเจ้าเดินทางออกจากวัดหลังจากพลัดหลงเข้าไป ออกจากวัดมาไม่ไกลก็มาเจอกลุ่มชาวบ้านที่ถิอป้ายคัดค้านการเจาะก๊าซ ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงเป็นแกนหลัก ที่ออกมาคัดค้าน เจ้ออกโรง กับผู้หญิงชาวบ้านสุดแสนธรรมดาที่ออกมาคัดค้าน คุณว่าใครล่ะ!!จะชนะ
เจ้มีเงิน มีสายภายในทุกอย่าง แต่ยายและผู้หญิงที่คัดค้านมีเพียงที่นา ผืนดินที่อยู่บนแผ่นดินอันสมบูรณ์ และกำลังจะถูกยื้อแย่งทรัพย์ใต้ดินไป ในขณะที่พื้นที่มาคุ ก็มิวายจะมีถั่วคั่ว ข้าวเหนียวนึ่ง ตำบักหุ่งไว้รอแขกที่เดินทางมาให้กำลังใจและมาร่วมปกป้องผืนดิน นามูล-ดูนสาด บทบาทของผู้หญิงที่อายุปูนแม่ อีกกลุ่มต้องการยื้อแย่งเพื่อผลประโยชน์รายได้ก้อนงาม อีกกลุ่มปกป้องถิ่นเกิดเพื่อลูกหลาน ความอัปยศที่ข้าพเจ้ามองเห็นในพื้นที่ ยายเฒ่ายืนไม่ไหวเรียกให้ลูกหลานเอาเก้าอี้มาให้แกอยู่ด้านหลังกลุ่มเพื่อนที่ยืนชูป้าย ปากแกขมุบ ขมิบเมื่อมองไปยังกลุ่มที่ยืนปิดหน้า รวมถึงเจ้าหน้าที่รัฐที่พิทักษ์บริษัทอพิโก้ ขบวนรถกว่า 10 คันผ่านไปแกนั่งมอง ด้วยสายตาที่ไม่อาจกล่าวได้เป็นคำพูด...ยายชนะใจคน แต่แพ้ในพื้นที่ ยายชนะเจ้อย่างขาดลอยเลยล่ะ!!.ในถานะแม่ที่ลุกออกมาปกป้องแผ่นดินเกิดแม้นว่าการต่อสู้ในครั้งนี้มันจะเจ็บปวดร้าวลึกในหัวใจก็ตาม ยายสู้แล้วด้วยหัวใจ
..นามูล-ดูนสาด
คำปิ่น อักษร
18 ก.พ. 58
 (1800 x 750 px).png)
